2. Hoe beleven zij dit alles?

Toen wij meer en meer over de toekomst van Filiep begonnen te spreken, interesseerde dit hem weinig en drong het absoluut nog niet bij hem door. Het invullen van formulieren voor het Vlaams Fonds en het laten inschrijven op de centrale wachtlijst was het begin van enig besef. Hij voelde dat er iets te gebeuren stond, maar bleef nogal afzijdig en hield meestal de boot af. Bij de zoektocht naar meer informatie en bij de thuisbezoeken van sommige instanties voelde hij zich al meer betrokken. Wanneer we dan op de proppen kwamen met een eigen en definitief initiatief, was er wel enige verwarring en had hij waarschijnlijk nog meer vragen. Meermaals legden wij alles uit en gaven wij toelichting bij de woonvorm en hoe er daar later geleefd zal worden. Enig besef over hoe een aankoop en een nieuwbouw van een huis verlopen heeft hij geenszins, maar toch ziet men dat hij ermee bezig is en nadenkt.

Nu begint hij her en der spontaan over het project te vertellen. Zijn huidige openheid voor zijn 'nieuwe thuis' wordt, vooral op het werk, door sommigen gecounterd. Enige jaloezie en afgunst zullen daaraan niet vreemd zijn. Dat maakt hem momenteel een beetje zenuwachtig en kregelig. 

Over hoe het echte wonen er zal uitzien heeft Filiep waarschijnlijk geen 'zicht'. We spreken er hem geregeld over aan en wij proberen de echte leefsituatie voor te stellen. Maar er zullen nog lang vele vraagtekens blijven. De bouwwerken zijn nu reeds een heel stuk gevorderd en Filiep gaat al regelmatig mee om een kijkje te nemen in 'zijn' huis. Hij stelt van langs om meer vragen en vergelijkt af en toe zijn huidige woonsituatie met de toekomstige omstandigheden. Teken dat hij er van langs om meer mee bezig is.